Widok zawartości stron Widok zawartości stron

Gospodarka Łowiecka

Zrównoważona gospodarka łowiecka prowadzona przez Nadleśnictwo Ełk opiera się na utrzymywaniu populacji dzikiej zwierzyny na poziomie dostosowanym do pojemności środowiskowej łowiska. Kluczowym celem tych działań jest zapobieganie nadmiernym szkodom w uprawach i młodnikach oraz zapewnienie stałego rozwoju hodowli lasu.

Obszar administracyjny Nadleśnictwa Ełk podzielony jest na 17 obwodów łowieckich (15 polnych i 2 leśne), którymi zarządza 10 dzierżawiących je kół łowieckich 

Do dominujących gatunków zwierzyny płowej i grubej na tym terenie należą łosie, jelenie, sarny i dziki, a w mniejszym zagęszczeniu występuje tu również zwierzyna drobna. Ze względu na obserwowany w ostatnich latach wzrost populacji dużych ssaków, leśnicy stale dbają o poprawę warunków bytowych zwierzyny w łowiskach, co zapobiega jej przemieszczaniu się na obszary upraw leśnych i rolnych. Działania te obejmują m.in.:

  • Tworzenie i utrzymywanie poletek żerowych oraz zgryzowych.
  • Pielęgnację i wykaszanie łąk śródleśnych oraz przyleśnych.
  • Wprowadzanie do podrostu i na obrzeża lasu rodzimych, dzikich drzew i krzewów owocowych (np. jabłoni, grusz, czereśni ptasiej).

fot. Przemysław Żochowski

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

dbanie o zwierzynę 

Oprócz kształtowania bazy żerowej, kompleksowa opieka nad populacjami zwierząt w polskich lasach obejmuje szereg dodatkowych zabiegów technicznych i ochronnych:

  • Dokarmianie okresowe: głównie w okresach surowych zim, gdy naturalny dostęp do pożywienia jest ograniczony.
  • Wzbogacanie bazy mineralnej (lizawki): Wykładanie soli w tzw. lizawkach. Sól jest źródłem niezbędnych mikroelementów (w tym sodu i chloru), wpływa na prawidłowy rozwój poroża u samców oraz prawidłowy przebieg ciąży i laktacji u łani czy saren.
  • Zapewnienie dostępu do wody: Budowa i utrzymywanie oczek wodnych, śródleśnych zbiorników
  • Ochrona przed kłusownictwem i zagrożeniami: Stałe patrole Straży Leśnej, demontaż wnyków oraz monitorowanie miejsc migracji zwierzyny przy trasach komunikacyjnych.
  • Inwentaryzacja i monitorowanie stanu: Prowadzenie regularnych liczeń zwierzyny (np. metodą pędzeń próbnych, obserwacji całorocznych czy za pomocą fotopułapek)